Thema's

Rouw na verlies van je partner

Als je vrouw of vriendin ernstig ziek wordt en overlijdt, is het belangrijk om te rouwen. Neem je verdriet serieus en geef jezelf de tijd.

Opeens sta je er alleen voor. Je vriendin is dood. Een ongeluk, zelfmoord of een dodelijke ziekte: ze is er niet meer. Het is belangrijk om een schokkende gebeurtenis als het verlies van je geliefde een plek te geven. Rouw heeft vier fasen: de schok, de ontkenning, de verwerking en de acceptatie. Meestal lopen al die fasen door elkaar heen. Het hangt er natuurlijk van af hoe intens en lang je relatie was, hoe hevig je verdriet is.

Neem de tijd voor je verdriet. Het kan jaren duren voordat je accepteert dat je vriendin nooit meer terug komt. Voordat je gewend bent aan het idee dat jullie plannen niet doorgaan, dat je alleen bent. Vraag die tijd ook van je omgeving. Praat er met mensen over. Met je familie, je lieve vrienden. Met mensen die ook van je vrouw hielden. Zoek mensen op die hetzelfde hebben meegemaakt, anderen die in de rouw zijn of die gespecialiseerd zijn in trauma's of in rouwverwerking.

Misschien wist bijna niemand van jullie relatie? Als jullie naar de omgeving niet open konden zijn over het lesbische karakter van jullie relatie, is rouwen extra moeilijk. Je ervaart dat je omgeving je verdriet onderschat. Dat kan je heel depressief en eenzaam maken. Zoek hulp als je hierin vastloopt. Als je je partner verliest aan de dood, moet je soms opbotsen tegen haar afwijzende familie. Familieleden die haar homoseksualiteit nooit hebben geaccepteerd kunnen het jou gaan kwalijk nemen, of je niet accepteren als weduwe. Heb je niks op papier staan, dan kunnen zij zelfs de bezittingen van je vrouw claimen. Met een samenlevingscontract, een huwelijk of een geregistreerd partnerschap bescherm je elkaar daarvoor.

Geef je rouw vorm met een ritueel. Verzin een handeling waarmee je haar loslaat en voer die uit samen met alle mensen die van haar hielden. Kies daarvoor een symbolische dag. Ook kun je rituelen herhalen: ieder jaar op haar sterfdag of haar verjaardag kom je samen met elkaar en haal je herinneringen op.

Rouwen is niet gemakkelijk. Je moet je overgeven aan je verdriet, een emotie die vaak niet gewaardeerd wordt. Zeker niet als het tijd kost. Mensen in je omgeving of op je werk denken misschien: is het nu nog niet over? Zelf kun je het misschien ook niet goed toestaan, omdat je weer verder wilt met je leven. Toch blijkt dat je er doorheen moet. Je zult merken dat het dan op den duur slijt.

Sylvia: De wereld huilde, ik niet. Ik wilde het niet horen. Ik werd woedend op Marjolein, hoe had ze me zo kunnen misleiden? We zouden samen doodgaan of geen van beiden. Ik wilde die dag nog alle herinneringen het huis uit hebben: haar kleding, spullen, boeken, leesbril... alles moest weg. Ik wilde direct verder met mijn leven en geen last hebben van het hele weduwenproces. [Zij aan Zij 2004-2, p. 14]