Thema's

Huiselijk geweld

Woede, beledigingen of verwijten komen in de beste relaties voor. Maar als ze overheersen, neemt je relatie ongezonde trekjes aan. Gaat een van jullie systematisch over de grenzen van de ander, dan is de verhouding ronduit gewelddadig. Huiselijk geweld onder vrouwen is taboe. Dat betekent niet dat het niet voorkomt! 

Treiteren, fysiek geweld en verkrachting: huiselijk geweld kan verschillende vormen aannemen. Het kan subtiel zijn. Je geliefde verbiedt je om zonder haar de deur uit te gaan. Ze kraakt je vrienden, je uiterlijk, je gedrag, je werk of je familie af. Ze vernedert, isoleert, controleert en manipuleert je. Ze heeft geen oog voor wat jij belangrijk vindt en luisteren kan ze niet. Soms gaat geestelijke mishandeling gepaard met lichamelijk geweld. Als ze heel boos wordt, slaat ze je. Met haar handen of met een voorwerp. Ze trapt of duwt je. Ook seksueel geweld komt in lesbische relaties voor.

Als jij dit meemaakt, zoek dan hulp. Ga naar de politie, neem je vrienden in vertrouwen of ga naar een hulpverlener. Het is niet makkelijk om te praten over geweld in je relatie. Je houdt van haar, je wilt haar niet kwijt en je bent bang voor haar. Bovendien rust er op geweld in lesbische relaties een groot taboe. Het beeld is dat alleen mannen dreigen, slaan, aanranden en verkrachten. Dat maakt het er niet makkelijker op om anderen in vertrouwen te nemen. Ook wordt vaak gedacht dat in een lesbische relatie allebei de vrouwen geweld zullen gebruiken omdat er een machtsevenwicht is. Verder heb je vaak hard moeten knokken om je relatie geaccepteerd te krijgen, waardoor de drempel hoog is om 'de vuile was' buiten te hangen. Je denkt waarschijnlijk dat je alles zelf wel kunt oplossen. Dat denken lesbische vrouwen heel vaak, zoals je kunt lezen bij zelfredzaamheidssyndroom.

Toch is het belangrijk om met vrienden, de huisarts of een andere hulpverlener te praten als je de geweldsspiraal wilt doorbreken. Vrouwen die geweld gebruiken zien zichzelf, meer dan mannelijke daders, ook als slachtoffer. Zij geven aan dat ze slaan omdat hun partner hun psychisch mishandelt of treitert. Veel slachtoffers voelen zich dan ook verantwoordelijk voor het geweld. Ze denken dat ze het hebben uitgelokt. Of ze geloven het wanneer hun vrouw beloofd dat het nooit meer gebeuren zal. Ook al zijn er nog zoveel verklaringen: geweld is nooit goed te praten. Niemand mag jou slaan, ook je partner niet.

Relatietherapie kan soms helpen om het geweld te stoppen. Ook individuele hulpverlening kan je leren om te gaan met het geweld in je relatie, of met je eigen woede-aanvallen. Als het te lang is doorgegaan, is het vaak alleen nog maar mogelijk om de relatie te beëindigen.

Bij het thema problemen kun je meer lezen over mogelijke psychische achtergronden waardoor je vriendin of jijzelf gewelddadig gedrag heeft. Het is bijvoorbeeld mogelijk dat een van jullie een borderlinestoornis heeft.

Na enkele maanden viel het Petra voor het eerst op dat Dianne wel erg koos voor `alleen hun tweetjes'. De wolk had kennelijk strikte grenzen. Petra mocht niet met andere vriendinnen uitgaan, niet eindeloos met hen bellen en zeker niet op de mond zoenen, zoals ze gewend was om te doen. Ze kregen woordenwisselingen, uitmondend in ruzies. Onder druk van Dianne werd Petra's kring steeds kleiner. 'Je bent te goed voor je vrienden', hield Dianne haar voor. Bovendien: waarom had ze andere mensen nodig? Petra raakte steeds meer geïsoleerd. Door liefde verblind, besefte ze niet dat Dianne spelletjes met haar speelde. `Spelletjes' klinkt nog leuk, maar zo het spelletjes waren, dan waren ze in ieder geval niet eerlijk. Dianne bepaalde de regels, Dianne besliste of ze gingen spelen [⿦] Als Dianne wist dat Petra haar belde ' de vrouwen woonden niet samen ' nam ze niet op. Als Dianne beloofde maandagavond te komen, kwam ze ' zonder bericht ' toch niet. Als Petra wilde vrijen, meldde Dianne dat `seks te belangrijk voor haar was'. [Trouw, 20 november 1999]