Thema's

Wel of niet uit de kast komen op school of werk

Uit de kast: je hele leven komen er momenten waarop je 'het' voor het eerst vertelt. Op een nieuwe school of een nieuwe baan bijvoorbeeld.

Op school

Stel, je zit op de middelbare school als je ontdekt dat je op meiden valt. Niet echt een homovriendelijke plek! Homo en pot zijn er scheldwoorden. Seks is stoer, maar als je afwijkt, lig je eruit. En iedereen roddelt over elkaar.  Is het dan verstandig om het aan iemand te vertellen? Je beste vriend of vriendin misschien. Maar als je niet wilt dat de hele klas het komt te weten, moet je hem of haar vragen niks te zeggen. Het is lastig in te schatten hoe iemand reageert. Je kunt je vrienden kwijtraken en die kunnen het weer doorvertellen. Straks weet de hele school het! Het kan dus beter zijn om je gevoelens voor je te houden en vragen erover te ontwijken. Misschien kun je het moeilijk verbergen. Je bloost bijvoorbeeld als ze het aan je vragen, je hebt niks met make up en rokjes of praat niet over jongens. Je wordt al vanaf de brugklas uitgescholden en bent verliefd op het leukste meisje van de klas. Zoek dan meiden buiten school op, die ook rondlopen met deze gevoelens. Via de website van Zij aan Zij of Fem Fusion kun je een oproep plaatsen. Je kunt er vriendinnen opdoen die je begrijpen en steunen. Of kijk op Gay-and-school speciaal voor homoseksuele leerlingen en docenten.

Ook kun je naar je mentor, een andere leraar of een vertrouwenspersoon stappen. Die heeft er geen problemen mee en zal zeker zijn of haar mond houden. Het helpt als je je hart kunt luchten! Je kunt ook wachten tot je van school af bent. Tanden op elkaar, hard doorwerken zodat je niet blijft zitten en lak hebben aan alle negatieve opmerkingen over homo's en lesbo's. Eenmaal op een vervolgopleiding kun je meer je eigen gang gaan. Niet alle scholen en alle klassen zijn homo-onvriendelijk. Sommige scholen doen projecten over homoseksualiteit of nodigen voorlichters uit van het COC. Als de sfeer tijdens zo'n voorlichting goed is, kan je over jezelf vertellen aan de klas. Je hebt dan de steun van de voorlichters. Ook kun je een spreekbeurt over homoseksualiteit geven, bijvoorbeeld over coming out. Misschien stellen je klasgenoten wel vragen en neem je hun vooroordelen weg door eerlijk te zijn.

Op je werk

Op een volgende opleiding, op je werk, aan je nieuwe buren en in iedere situatie waarin je nieuwe mensen leert kennen, komt er zo'n vraag: heb je een vriend? Ben je getrouwd? Telkens weeg je af: wat vertel ik wie? Uit een rapport van de Sociaal Cultureel Planbureau blijkt dat veel lesbo's wel open zijn over hun seksuele voorkeur, maar eenderde niet op hun werk. Vertellen hoeft niet! Het is privé, je hoeft geen antwoord te geven. Gelukkig geldt dat het makkelijker wordt, naarmate je ouder wordt. Hoe vaker je het doet, hoe minder moeite je zelf met je homoseksualiteit hebt, hoe meer vrienden je hebt die het oké vinden, hoe minder ingewikkeld, die coming out.

Elyse (19): 'Laatst hadden de meiden uit mijn klas het over The L Word, een serie die ik natuurlijk verslind. Hoor ik er een paar zeggen: 'Joh, al die meiden zijn in het echt gewoon hetero, ja, wie wordt er nou pot?' Nou dan word je niet bepaald enthousiast om eerlijk te worden. Ik heb dit jaar hard gewerkt om te slagen, want dan ga ik studeren en het huis uit. Je begrijpt dat ik niet kan wachten tot het zover is..." [Zij aan Zij, 2005-06, pp. 45]

'Tijdens mijn schooltijd in de vierde klas van de havo zat ik op een gegeven moment zo in de shit, mede omdat ik verschrikkelijk verliefd was op het populairste ' uiteraard hetero ' meisje van de klas, dat ik tijdens een gesprek over mijn cijfers spontaan in huilen uitbarstte waar de in mijn ogen nogal conservatieve mentor bij zat. 'Wil je me vertellen wat je zo dwarszit?' vroeg hij vriendelijk. 'Maar als je het niet wilt vertellen, hoeft het niet hoor!' Nou, alsof hij op een knopje had gedrukt, zo gooide ik het er achter elkaar uit: dat ik op meisjes viel, dat ik er met niemand over kon praten, dat de klas me helemaal zou afmaken, er heerste toch al zo'n intolerant pestsfeertje in de klas. Tot mijn verbijstering reageerde die lieve man, die het jaar daarna met pensioen zou gaan, heel rustig en heel begripvol. Hij zei alleen maar: 'Probeer er nog twee jaar het beste van te maken, meid, want daarna kun je echt gewoon jezelf zijn. Toen ik zo oud was als jij was het nog erger dan nu. Maar ik kan je verzekeren dat mijn vriend en ik al 25 jaar heel fijn met elkaar samenwonen!' ik heb daarna nog vaak mijn hart bij hem uitgestort en heb bovendien geleerd nooit meer zo snel mijn oordeel over iemand  klaar te hebben!" [Zij aan Zij, 2004-05, p. 34]

Helen: 'Tijdens een cursus voor mijn werk moesten we allemaal vertellen over iets waar we heel trots op waren. Aangezien ik wat vrijwilligerswerk in de lesbische wereld heb verricht, vertelde ik wat ik bereikt had. Blozend, want nu wist de hele groep dat ik lesbisch was. De trainster, een dikke vrouw die enorm op Hanneke Groenteman leek, vond het maar wat interessant. Ze nam wat verleidelijke poses aan en wierp me veelbetekenende blikken toe. Ik moest er in mezelf om lachen. Natuurlijk viel ik niet op deze met een man getrouwde toneelspeelster. Maar men schijnt snel te denken dat wanneer men op vrouwen valt, men op álle vrouwen valt. Ik was allang blij dat er in de klas gewoon werd gereageerd. Alleen van een vrouw ' wel degene van wie ik dat het minst verwachtte ' verstrakte het gezicht. En het meisje voor wie ik het bangst was, bleek zelf een homobroer te hebben die vlak bij mij woonde." [Zij aan Zij, 2004-05, pp. 34]

Silvia (20): 'Toen ik stage moest lopen, werd ik op een zwaar christelijke school geplaatst. Er werd daar vooral van me verwacht dat ik een half jaar voor hetero zou spelen. Dat weigerde ik en daarom zei niemand meer wat tegen me. Ik voelde me doodongelukkig maar ik weigerde over mijn gevoel te liegen. Dat had ik al genoeg gedaan. [Meidenboek, p. 72]